Sygnały ironii
Za sygnały takowe będzie mogli uznać głównie mimikę oraz dodatkowo intonację, oczywiście jeśli mówimy o ironii werbalnej, w przypadku tej niewerbalnej to będą to gesty, spojrzenia, czy też mowa ciała. W przypadku odczytywaniu tego pierwszego rodzaju ironii odbiorca przede wszystkim nakierowany jest przez kontekst, czyli posiadaną przez siebie wiedzą o autorze, o jego prawdziwych poglądach na temat danych zagadnień oraz jego światopoglądzie. Ironia bardzo często używa takich wtrąceń jak niewątpliwe, doprawdy, oczywiście oraz tak zwanych elementów metajęzykowych, za który możemy uznać między innymi popularne „że tak powiem”. Oczywiście żadna z tych jednostek języka nie jest tylko i wyłącznie zarezerwowana dla ironii i bardo często od kontekstu zdania, czy też intonacji zależy, czy dane słowo, czy frazes otrzymają ironiczne brzmienie.